yaşlanıyorum galiba…
her sabaha farklı olsun diyerek başlıyorum. şimdilik işime gidiyorum, yakında okula gidiyor olacağım ki ikisini de yapmamayı, saat 4`e 5`e kadar uyumayı tercih ederim. ilkokul günlerim daha dün gibi aklıma geliyor. hesap makinesi ile oynamayı çok severdim. aptalca okumayı bilmediğim sayıları toplar çarpardım. hatta hesap makinesi bile bıkardı benden. çünkü ona sorduğum garip sorulara cevap veremez sadece “E” derdi bana:) 2000 yılında kaç yaşında olucam, 18`e kaç yılında basıcam… bunları hesaplardım. şimdi ise 22 yaşındayım. neredeyse 15 sene geçmiş üstünden bunların.
bakıyorum da geçmişe pek de tatmin etmiyor beni. çok eksik kalmış. hüzünleniyorum belki de şimdi. aslında küçük emrah filmleriyle büyüyen biri için duygusal olmak da mantıklı bişey. şimdi gülebileceğim en aptal şeylerde ağlamışım zamanında-ki annem böyle söylüyor. hatırlayamıyorum pek ama emrah bayağı bir altyapı hazırlamış bende bunalım olabilmek için. belki de bu bunalım ve duygusallığımı balık olmama da bağlayabilirim. zaten her konu için bir bahane bulmak benim işim gibi. artık insanları inandıramıyorum bile. her konu için bahane üreten biri olarak tanınıyorum. gerçek olsa bile pek inanılamıyorum:)
hesap makinesi diyordum. evet bunların tek sebebi yakında taşınıyor olmamızın nedeniyle odamı toplarken o eski hesap makinesini bulmamdan kaynaklanıyor. ekranında belli belirsiz bir 0 vardı. tahminimce yıllar sonra pili bitiyordu. yine de elime aldım ve bu sefer 35 yaşımı hesapladım. uzun gibi görünüyor. daha vakit var diyorum. ama takvim o tarihi gösterdiğinde nasıl oldu diyeceğimden eminim.
yaşlanıyorum…
evet gerçekten de yaşlanıyorum. gözümün etrafındaki çizgileri görebiliyorum aynada… liseden mezun olurken çektirdiğim resme bakıyorum da tek bir çizgi yok. üstünden 5 sene geçmiş ve nasıl bu kadar da eskimiş yüzüm? 35 sene sonrasını hayal etmek bile istemiyorum. o zaman geldiğinde büyük ihtimal saçlarım da beyazlamış olacak. şimdiden söyliyeyim. hiç boyama hevesim yok. beyazları seveceğimi biliyorum. ama görmeye katlanabilecek miyim o konuda hiç emin değilim.bazen gün geliyor kendimi çok güçsüz hissediyorum. mesela bugün. saat 10`da işte olabilmem gerekirken anca saat 12`de işteydim. çünkü saat 11`de kalkabildim. biliyorum ki o kapı çalmasa saat 4`e kadar güzelce uyurdum.
evet gerçekten yaşlanıyorum ve zaman tahminimden çok daha hızlı geçiyor. bu yazıyı yazarken bile 20 dakikamı harcamışım…