çıkmaz sokak
Hani çıkmaz sokak olduğunu bile bile bir sokağa girersin ya bir umutla. Yürümeye başlarsın… Umut zamanla yerini pişmanlığa bırakır. Geri dönsem mi yoksa belki bir çıkışı vardır diye devam etmek arasında kalırsın. Yorulmuşsundur. Etraf gittikçe kararmaya ve yalnizlasmaya başlar.
Geri dönmek için çok geç artık…
Peki ya “Umut”? O da artık son noktalarında. Kendine itiraf edemezsin ama içinde “yol yok sesleri” yankılanir. Ve yol biter… Gerçekten de çıkış yoktur. Yalnız kalirsin. Karanlık yavaştan çökmeye başlar etraf ürkütücü olmaya başlar. Keşke birini görsem keşke sesimi duyurabilsem dersin ama… Kimse yok. Hiç girmemeliydim dersin. Ama çok geç artık.
Hataların telafisi bazen çok zor. Belki o güç olsa tekrar kalkıp geri yürümeye başlarsın ama gücün de kalmaz. Kenara çekilir beklersin karanlıkta. Yaşlanırsın. O gün yaklaşır yavaş yavaş sinsice… Ve işte herşey biter o çıkmaz sokakta. Birçoğu gibi seni de içine çekmiştir.
Kaybolur, yavaş sen de yokolursun…
Leave a reply